لایه بندی حمایتهاي اجتماعی (بیمه های اجتماعی)

لایه اول اغلب هدف تضمین حداقل اجتماعی را برای بخش عمده جمعیت دنبال می کند. این لایه طرح پایه ای را تشکیل می دهدکه در آن مزایا بصورت مبلغی ثابت و یا وابسته به سابقه بیمه پردازی و سطح درآمد افراد (تست درآمد) پرداخت می شود. در مورد نخست این باور وجود دارد که دولت باید حداقل درآمد را برای همگان تضمین نماید. ضمن آنکه باید پرداخت مستمری مرتبط با سابقه بیمه پردازی نیز از طریق طرحهای خصوصی و در لایه های بعدی پیش بینی شود. در مورد دوم مزایای پرداختی بر مبنای سابقه بیمه پرداز یافراد محاسبه می گردد. در هر حال خواه پرداختها بصورت ثابت ( در نظام بیمه همگانی) و خواه مبتنی بر تست درآمد (مساعدت اجتماعی ) صورت گیرد، پایین بودن سطح مزایا باعث توسعه و عمومیت یافتن بیمه های خصوصی در قالب طرحهای تکمیلی می شود که لایه دوم را تشکیل می دهند. در اینجا لازم بذکر است که در صورت عدم ارائه نظام همگانی در این لایه نظام بیمه اجتماعی با وجود ارتباط آن به سابقه بیمه پردازی فرد در لایه اول قرار می گیرد.

لایه دوم شامل بیمه های اجباری است که غالباً در سطح کارگاهی و یا برای گروههای حرفه ای- اجتماعی و یا در نهایت توسط بخش عمومی سازماندهی می گردد و به دنبال حفظ استاندارد معاش متناسب با درآمد زمان اشتغال افراد می باشد. این طرحها اغلب بر اساس روش اندوخته گذار ی کامل اجرا می شوند. مثال آنرا بیمه اجتماعی می توان نام برد.

لایه سوم شامل بیمه های مکمل اجباری است. مکمل  در لایه سوم بدین معنا است که چنانچه افراد بخواهند از میزان حمایتهای بیشتری نسبت به آنچه که در لایه اول و/یا دوم در یافت می کنند برخوردار گردند در این لایه تحت پوشش برخی طرحهای مستمری خصوصی از جمله آنها طرحهای اجباری مستمری حرفه ای و انفردی را نام برد. 

لایه چهارم شامل بیمه های مکمل اختیاری از جمله طرحهای اختیاری مستمری حرفه ای و انفرادی و یا از نوع پس اندازها و داراییهای شخصی افراد که اغلب با برخورداری از تخفیفهای مالیاتی تشویق می شوند می باشد.